Fantastiğin ve Komedinin Ustaca Birleşimi
Son okuduğum Diskdünya romanının (Hasbüyü) üzerinden bir yıl geçti. Onu okuduktan sonra buraya şöyle bir inceleme yazmıştım: "Terry Pratchett abimizin kitaplarında söyle bir sorun var: Finaller. Serinin ilk dört kitabında da bunu görmüştüm. Finale yaklaşırken o ana kadar kendini ciddiye almayan hikaye birden, hızlıca, ani bir dönüşle kendini öyle bir ciddiye almaya başlıyor ki... Ve bunu hardcore şekilde yapıyor. Soyut kavramları çok sık kullanıyor. Bu da tam olarak ne olduğunu anlamanızı güçleştiriyor."
Şimdi gelelim bu kitaba. Bu kitapta, yukarıda sözünü ettiğim şeyi hiç hissetmedim ve final kısmında çok eğlendim. Kitabın geneli de çok keyifliydi. Güzel karakterler, esprili diyaloglar, komik tipler ve durumlar. Sık sık gerçekten güldüm (Hele ki tiyatro sahnesine çıkıp onlarca gözün kendisini izlemekte olduğunu gören Ölüm'ün sahne heyecanı yaşaması müthişti).
Fakat negatif yönleri de yok değil. Hikaye cidden dinamik başlıyor. Sayfaları ardı ardına çeviriyorsunuz; lakin sonra kitabın ortalarında bu dinamizm maalesef yavaşlıyor. Neyse ki son kısımlarda hikaye yeniden şaha kalkıyor ve sonra da akıp gidiyor.
Özetle çok sevimli, komik, eğlenceli; dağılmayan, kompakt bir hikayeydi. Bu dünyayı gerçekten seviyorum. ;)
NOT: Shakespeare'in "Macbeth" eserini okuduysanız, kitaptaki kimi detay çok hoşunuza gidecektir. ;)
·
83 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.