Sonuç olarak; evet, acı bazen tek kişilik bir sofra gibi görünür. Ama gerçekte, o masada pek çok kalp oturur; bazıları sessizdir, bazıları uzaktadır, ama hepsi oradadır. Bizi acıdan kurtaran şey, onu yok etmek değil; onunla beraber oturmayı öğrenmektir. Ve bazen de o sofraya bir sandalye daha koyup, “Yanıma otur, konuşmasan da olur,” diyebilmektir.
___ /Güven Taşdemir
·
14 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.