Masalcı, sadece bir roman değil; zamanın ötesinden süzülen kadim bilgilerin, mitlerin, ezoterik sembollerin, kadim masalların ustalıkla işlenmiş bir dokuması. Altunay öyle bir üslup kurmuş ki, sanki kelimeler değil de büyülü bir dervişin nefesi dokunuyor sayfalara. Her paragraf sanki yıllar önce duyduğum ama hatırlayamadığım bir rüyanın yankısı gibi. Okurken defalarca durdum, düşündüm, iç çektim. Kalbimle okudum, zihnimle değil.
Kitaptaki her karakter birer metafor, her olay birer aynaydı bana. “Ben kimim, nereden geliyorum, nereye gidiyorum?” sorularını sordurttu yeniden. Özellikle Masalcı’nın anlattığı hikâyeler iç içe geçmiş gibi görünse de, aslında ruhun katman katman çözülmesini sağlayan birer şifreydi.
En çok da şu hissi sevdim: Bu kitap beni seçti. Tesadüfen almadım, o gün o rafta gözüme çarpması, elimde kendiliğinden açılması… Hepsi bir çağrı gibiydi. Ruhumun bir yerinde unuttuğum bilgeliği fısıldadı bana. Korkularımın kaynağına, umutlarımın derinliğine indik birlikte. Ve masallar sadece çocuklara anlatılmazmış, ruhunu unutan yetişkinlere de lazım olurmuş…
·
1.049 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
