Spoiler içerebilir! Ahh Christy! Doğuştan engelli olup gelişim sürecinde ilk kez diğer insanlardan farklı olduğunu anlamaya başladı tabii ki. Annesi, babası, kardeşleri hiç kimse onun gibi değildi. Herkes yürüyebiliyor, konuşabiliyor, ihtiyaçlarını karşılayabiliyordu. O ise yemeğini bile kendisi yiyemiyordu. Ancak bunların farkına varabilecek zekaya sahipti. Belki de onu en çok yiyip bitiren şey buydu. Farkındalık. Cehalet mutluluktur derler ya hani işte tam da bu durumu açıklayan bir cümle. Hayatta belki de tek şansı annesiydi her şeye rağmen. Annesi ona bu şekilde yaklaşmasaydı kendini yiyip bitirerek bölecekti belki de çaresizce. Ama öyle olmadı. Annesi onu öyle korudu gözetti ki Christy’nin belki de kader çizgisini değiştirdi. Ona ilk alfabeyi o öğretti. Resim yapması konusunda ilk annesi onu cesaretlendirdi. Ve bunları yaparken hiçbir beklentisi olmadı ondan. Sadece denemesini istedi. İşte Christy ilk bu şekilde başladı hayatını değiştirmeye. Şans diye bir şey var mıdır, yoksa insan kendi seçimlerinin sonucunu mu yaşar? Kitap boyunca bunu sorguladım. Çünkü, evet anne büyük bir şanstı ancak sonraki yaşananlar, Christy’nin hayatına giren kıymetli insanlar, o yokluğa rağmen karşısına bir sürü fırsat çıkması sanırım seçimlerinin sonucuydu. İlk kez annesinin Christy’yi bir resim yarışmasına girmesi için ikna etmesiyle başlayan bir fırsat yolculuğu gibiydi. Tabii ki bu yolculuk ve dönüşüm süreci her şeye rağmen Christy için çok zorlayıcı bir süreç olacaktı ancak günün sonunda bu fırsatlar tedavi edilmesine kadar gidecekti. Artık içinde bir umut oluşmuştu, o da artık diğer insanlar gibi konuşabilecek, yemek yiyebilecek, hatta kim bilir belki de dans edip sevişebilecekti. Bir gün birisi bana” krizi fırsata çevirmek” ten bahsetmişti. Söylediği şeyin tam olarak bu olduğunu anladım. Bazen hayatta olduğumuz yerden, doğduğumuz aileden, cinsiyetimizden belki de, muzdarip olmak yerine “ ben bu durumu en iyi neye dönüştürebilirim” diye düşünmek gerek.
·
92 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.