Belki de susmak, gerçeği anlatmanın tek yoluydu.
Kulak eğer gerçeği anlarsa gözdür.
Kusur benim imzamdır. Bir ismim olduğu sürece bir kusurum da olacak ve olmalı.
<<
İhsan Oktay Anar’ın Suskunlar romanı, kelimelerle kurulmuş bir müzik parçası gibidir. Anlatı boyunca hem sessizliğin hem de müziğin büyüsünü derinlemesine hissettirir. Yazar, romanında insan ruhunun derinliklerine, Konstantiniye'nin eski sokaklarına ve hayal dünyasının sınırlarına doğru benzersiz bir yolculuk sunar. Bir bakmışsınız Eflatun ile Konstantiniye'nin eski sokaklarında arayıştasınız, bir de bakmışsınız bir Mevlevi dergahında ney sesiyle suskunlara karışmışsınız.
Roman, farklı karakterlerin iç içe geçmiş hikâyeleriyle örülmüş. İhsan Oktay Anar'ın kalemini bilenler bilir; yazarın hikaye içinde hikayelere yer vermesi, karakter analizleri, karakterlerin hikayelerini aktarırken sanki oradaymışız da izliyormuşuz hissi vermesi ve hepsinin ötesinde en sonunda hikayeleri birbirine ustalıkla bağlaması takdire şayandır.
Yazarın romanda ortaya koymuş olduğu metaforlar ise kitabı daha da anlamlı hale getiriyor;
Zahir'in romana hamamda yıkanarak dahil olması ve en sonunda bir akşam yemeğinde etrafındaki on iki müzisyenin arasından bir tanesinin gambazlamasıyla ölmesi ,
Eflatun'un arayış içerisindeyken 7 farklı kişiyle karşılaştıktan sonra (7 büyük günahı temsilen) yolculuğunu tamamlaması,
Kabil'in kardeşini öldürmesi,
Firavun'un dönüşümü, Cüce efendi, Tağut
Musikide Neva makamı...
>>
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.