Bir Portreye Sığan Ruh: Dorian Gray’in Dönüşümü
Her şey Basil’in atölyesinde, Dorian’ın portresini yapmasıyla başladı. Basil, onun güzelliğine ve masumiyetine öylesine hayrandı ki, bu duyguyu fırçasının her darbesine yansıttı. Ancak Dorian’ın hayatını asıl değiştiren, Lord Henry oldu. Onun çekici ama zehirli fikirleri Dorian’ın zihnine işledi. Gençlik ve güzelliğin geçici olduğunu, dünyadaki en kıymetli şeyin bu ikisi olduğunu söylediğinde, Dorian bu sözlere öylesine kapıldı ki, henüz tanımadığı bir karanlığa dilek tutarak adım attı: “Keşke hep bu portredeki gibi kalsam… Yaşlanacak, değişecek olan o olsun.”
Dorian’ın trajedisi de böyle başladı.
Bir tiyatro oyuncusuna âşık oldu. Aşkını arkadaşlarına tanıttı. Ama kızın sahnede başarısız olması, onun gözündeki tüm değerini yitirmesine yetti. Genç kadını yüzüstü bıraktı. Ertesi gün, onun intihar ettiğini öğrendiğinde, hayatının ilk kırılma noktası yaşandı. Basil ve Lord Henry farklı yollar önerdi ona: Biri vicdanıydı, diğeri arzusu. Dorian, ne yazık ki arzuyu seçti. Ve günahlarla örülü bir hayatın kapısını araladı.
Portresindeki ilk değişikliği fark ettiğinde, dileğinin gerçekleştiğini anladı. Güzelliği baki kalmıştı; ancak tablo, ruhunun her lekesini taşımaya başlamıştı. Bu yüzden onu çatı katındaki bir odaya kilitledi. O andan itibaren Dorian dışarıda herkesin hayran olduğu, yakışıklı, zengin ve etkileyici bir adama dönüşürken; içindeki çöküş o tablonun çehresine kazınıyordu.
Zamanla Dorian, çevresindekileri de karanlığına çekmeye başladı. Masum, iyi niyetli insanları etkiliyor, onları ahlaki sınırların dışına sürüklüyor, sonra da arkalarında yıkık hayatlar bırakarak yollarına devam ediyordu. Bir bakıma, şeytanın yeryüzündeki temsilcisine dönüşmüştü. Dorian’ın kendisi bile itiraf ediyordu: “Masum olanı yoldan çıkarmak… en tatlı zevk.”
Tablodaki suret ise artık bir insan olmaktan çok uzaktı. Bir gün Basil çıkageldi. Duyduğu dedikoduların peşinden gelmişti. Dorian’a gerçeği söylemesini, doğru olanı yapmasını istedi. Dorian, sinirle onu çatı katına götürüp portresini gösterdi. Basil, karşısındaki ruh çürümüşlüğünü görünce yıkıldı. Gözyaşlarını tutamadı. Bu an, Dorian için son sınırdı. Cinnet geçirdi ve Basil’i öldürdü. Portre ise artık sadece ruhunun değil, vicdansızlığının da bir yansımasıydı.
Cesedi ortadan kaldırmak için eski bir arkadaşı olan Alan’dan yardım istedi. Onu tehdit ederek cesedi yok ettirdi. Alan, yaşananlara dayanamayarak intihar etti. Dorian’ın girdiği her hayat, bir trajediye dönüşüyordu. O, büyüleyici bir dış görünüşle insanları cezp eden ama onları yavaş yavaş tüketen bir karanlıktı.
Yıllar sonra, intihar eden genç kadının erkek kardeşi Dorian’ın peşine düştü. Neredeyse onu öldürüyordu. Fakat kader, Dorian’ın yanındaydı: Bir av kazasında kardeş yanlışlıkla vurulunca Dorian kurtuldu. Artık daha özgürdü. Ve sanki iyiliğe yönelmek istiyormuş gibi davranmaya başladı. Küçük bir iyilik yaptı ve bu tek hareketle geçmiş tüm günahlarını telafi ettiğini düşündü.
Ama Lord Henry onu her zamanki gibi ustalıkla analiz etti. Bu iyilik hâli, aslında gerçek bir pişmanlık değil, kibirli bir aklanma çabasıydı. Dorian, içindeki bu çelişkiyle yeniden çatı katına çıktı. Portreye bir kez daha baktı. Ancak bu sefer her şey daha da çirkinleşmişti. Masumiyetin yerinde yoktu. İğrenç, tanınmaz bir mahlûk olmuştu o resimdeki.
Dorian, bu görüntüden kurtulmak için tabloyu yok etmeye karar verdi. Bıçağı aldı ve portreye sapladı. Ancak o an çıkan çığlık ve gürültü üzerine hizmetkârlar odaya koştular. Yerde, artık kim olduğunu bile anlayamayacakları kadar korkunç biri yatıyordu. Duvarda ise Basil’in yaptığı orijinal, genç ve masum Dorian’ın portresi asılıydı.
İşte o an gerçek ortaya çıktı. Görünenle gerçek, artık yer değiştirmişti. Güzellik dışta değil, içeride olmalıydı. Çünkü içi çürüyen bir bedenin dışı ne kadar güzel kalırsa kalsın, sonunda hakikat su yüzüne çıkıyordu.
·
93 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.