bazen yazdığım, sonra da yazdığımı unuttuğum bir cümleyi görüp çarpılıyorum. çünkü o cümleyi yazma sebebim olan hislerim henüz etkisini kaybetmediğinden, yazdıklarımı okumak o hisleri alıp tekrar önüme bırakıveriyor. alejandro zambra’nın bana sık sık yaptığı şey.
söz konusu cümle kitaptaki bir öyküyü okurken kenara yazdığım iki satır (yanlışlık değersizlik anlamına gelmiyordu.* seni hayatımda tutmak isteyişimi özlüyorum). artık pek günlük yazmıyorum fakat okurken sayfaların kenarlarına yazdıklarım bence bir çeşit günlük. kitabı ne zaman okuduğum, okurken ne düşündüğüm, duygularım, yazdıklarım ve altını çizdiklerimin günlükten farksız olduğunu düşünüyorum.
belgelerim’ de onbir öykü var. daha önce zambra okumuş olanları yine üslubuyla sarıp sarmalayan, coşturan, iyi ki okuyorum dedirten öyküler. gündelik hayatı ve kişisel olanı bu kadar sade fakat bu kadar etkileyici anlatabilmesi beni zambra’ya hayran bırakmaya hep devam edecek. duygulara bakmak konusundaki inceliğine, hassasiyetine ise sevdalıyım bilen biliyor.
arada bazı insanlar için kullandığım fakat nerden duyduğumu hatırlamadığım cümleyle tarif edeyim alejandro zambra sevdamı : “kalbimin en güzel manzaralı odasındasın.”
babalık üzerine çok düşünüyor zambra. yani yine ilişkiler, duygular meselesi. hatırladığım üç öykü babalık üzerine. sonra sigarayı bırakmaya çalışan biri üzerine yazdığı öykü, okul hayatı üzerine, kişisel bilgisayarlar ve belgeler üzerine iki öykü. hepsini sevdim, çok sevdim. öyle ki biri kitabı eline alsa öyküler arasında sürekli seni seviyorum zambra diye yazdığım cümlelerle karşılaşacak.
kalbimin elleri olsa sürekli senin kalbini alkışlardı canım zambra
·
58 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.