Bu incecik kitap, kalbimde büyük bir sarsıntı yarattı.
Bayan Ming’in hayal ürünü çocukları, aslında sistemin susturduğu, ezdiği ama içimizde yaşayan tüm düşüncelerin, özlemlerin sesi gibi.
Alıntılarla zihnime takılan başlıca kavramlar şunlar oldu:
Madde – Form (Aristoteles)
“Çocukluğunda kilin içinde insan yüzleri gördüğünü… hatırlayınca onun heykeltıraş olabileceğini düşündüm.”
Yabancılaşma & Bant Sistemi
“Maskeli, şapkalı, turkuaz önlüklü kadın işçiler birbirlerine benziyorlardı. Ürperdim…”
Bu satırda üretim hatlarının ruhsuzluğu, insanların birbirine benzemesi üzerinden aktarılıyor.
Hakikat vs Nezaket
“Topluluğun bütünlüğü için huzur ve anlayış, hakikatin üzerindedir.”
Bu cümle, “Nezaket bir erdem midir?” sorusunu sordurdu bana.
Bazen hakikati olduğu gibi söylemek, toplumu değil sadece egoyu besliyor olabilir.
Hakikat her zaman en yüce değer midir?
Kitap Filozofu ve Anlam Yoksunluğu
“Sözcüklerle dolu beyninden orijinal hiçbir şey geçmiyordu.”
Okuma, ezber ve tekrarın düşünmeyi engellediği; dilin düşünceden boşaldığı bir eleştiri.
Öz Farkındalık & Bilgelik
“Bilge, içindeki kusurların nedenini ortaya çıkarır; çılgın, bundan diğerlerini suçlar.”
Bu cümle ise bana stoacı bir farkındalık sundu.
Dış dünyada değil, iç dünyada başlamalı değişim…
Hakikatin Acısı
“Hakikat genelde çıkardan yoksundur.”
Bu cümlede gerçeklerin ne kadar tahammül edilmez olduğunu, çoğu zaman çıkarlar uğruna görmezden gelindiğini hissettim.
Hem bireysel hem politik bir tespit.
·
38 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.