Gülümse Ölüm Utansın bir hikâyeden fazlası; ezilenin sesi, unutulmuşun hafızası, toprağın ve halkın içinden doğan bir ağıt gibi. Sayfalar arasında yalnızca yaşanmışlıklar değil, insanın ruhunu sarsan hakikatler de var. Kitap, bize gösteriyor ki bazı acılar susarak değil, haykırarak iyileşir.
Yazar, kelimeleri sadece anlatmak için değil, yaşatmak için kullanıyor. Her cümle, bir nefes gibi içeri çekiliyor; çünkü bu hikâyede ölüm bile mahcup, çünkü anlatılanlar gülümsemenin bile direniş olduğunu öğretiyor.
Xeyri Garzan’ın anlatısı ve yaşantısı ise bu kitabın en derin damarlarından biri. Onun zekâsı, stratejik bilinci ve iradeye boyun eğmeyen tavrı karşısında kendimi küçük ve yetersiz hissettim. Ezildim. Ama bu, bir hayranlığın en sahici hâlidir. Xeyri'nin düşünme biçimi, mücadele tarzı, ve bir halkın hafızasına kazınan duruşu karşısında duyduğum hayranlık, kelimelere sığmaz. Ruhuma işleyen bir iz bıraktı.
Ve son olarak…
Şahsım adına Mizgînê, Ferme Ana'ya, Botana, Mistoya, murata ve bahsi geçen tüm köy halkına yoldaşlarını yanlız bırakmayan Kahramanlara en derin teşekkürlerimi sunuyorum.
Yüreklerine sağlık, yaşanmışlıklarına saygı, direnişlerine selam.
42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.