Değirmen’deki viyolonsel, kelimelerin susup duyguların dile geldiği bir yerde gibi. . Her tınısında gizli bir bekleyiş, karşılıksız bir sadakat var. Aşkın en sessiz hali gibi… Ne söylenir ne unutulur. Sadece kalır, derinlerde. Ne zaman çalsa, bir yerlerde hâlâ vazgeçmemiş bir kalbin varlığını hatırlatır. Umut değil belki, ama bağlılık gibi… Sessiz, sarsılmayan, içten bir bağlılık. Sadakat ve bağlılığı ilke edinmiş biri olarak okurken keyif aldım… Müziğin yoğun ve bir o kadar gerçek duyguları, bin bir kelimeden etkili karşı tarafa nasıl anlatacağına bir kez daha şahit oldum… Bu kitapta beni en çok etkileyen şey, duyguların yalın ama derin anlatımı. İçindeki hikâyeler, sadece bir olay anlatmıyor; insanın içini kazıyan, kalbinin kuytusuna dokunan şeyler söylüyor. Aşk, yalnızlık, adalet, vicdan… Hepsi öyle bir dille anlatılmış ki, ne süslü ne kuru; tam kararında.
“Değirmen” adlı hikâyede ise aşk, masal gibi başlıyor ama bir yerden sonra o saf sevginin gerçek hayatta nasıl yaralanabileceğini görüyorsun. Sabahattin Ali, hem çok romantik hem çok gerçek bir yerden vuruyor. Birini sevmek bazen yetmiyor, bunu anlıyorsun.
·
114 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.