Felsefe ve psikoterapinin ustalıkla harmanlandığı, insanın iç çatışmaları ve varoluşsal kaygılarının gerçeğe yakın bir kurguyla yansıtıldığı müthiş bir eser.
Friedrich Nietzsche ve Dr. Josef Breuer’in kurgu yoluyla bir araya getirildiği bu kitapta iyileşme sürecinde yüzeye çıkan bastırılmış tutkular, yalnızlık, özgürlük arzusu ve kimlik krizleri üzerine yoğunlaşan içsel bir yüzleşmeye tanıklık edebilirsiniz. Yalom, karakterlerinin geçmişten gelen travmalar ve çocukluk kökenli bağlanma sorunlarıyla nasıl başa çıktığını işlerken, aynı zamanda okuru da kendi içsel sorularıyla baş başa bırakıyor.
Breuer ve Nietzsche, benzer duygusal boşluklara sahip iki adamdır; ancak bu boşluklarla başa çıkma yöntemleri tamamen farklıdır. Breuer, toplumsal rollerine sıkı sıkıya bağlı, düzenli ama tutkularından yoksun bir hayat sürerken; Nietzsche, dış dünyaya yabancı, yalnızlığı yücelten bir filozoftur. Her iki karakter de geçmişlerinin izlerini taşır. Breuer, annesini erken yaşta kaybetmenin yarattığı eksikliği kadınlara duyduğu saplantılı arzularla doldurmaya çalışırken; Nietzsche, soğuk ve otoriter bir anne figüründen gelen kırılmalarla kadınlara karşı hem hayranlık hem de mesafe dolu bir tutum geliştirir. Yalom, bu karakterler üzerinden kadın-erkek ilişkilerini, bağımlılıkları, kaçışları ve benliğin bastırılmış katmanlarını sorgulatır.
Breuer için kadın kavramı uzakta ve bilinmeyene duyulan arzu olarak Bertra ile temsil edilmiş. Karısı Mathilda onun için yanında ve bilinen, arzu edilmeyen kadın olarak kalmıştır. Nietzsche için ise idealize edilmesi gereken ama aynı zamanda temkinli yaklaşılan bir kadın kavramı oluşturulmuş ve bu Salome ile temsil edilmiştir. İkisi de ulaşılamayan kadınlara karşı duydukları acı ile aynı hikayeyi paylaşırken aslında başka türlü yaşamışlardır. Onları bir araya getiren tesadüf olsa da bir arada kalmalarını sağlayan ve bu yolculuğa sürükleyen farklı bakış açıları ve yaşadıkları çatışmalardır. Breuer evliliği ile kendisi için güvenli alan oluştururken Nietzsche buna karşıdır ve gerçekten var olmadığı bir yerde bulunmak istemediği için yalnızlığı tercih eder. Sonunda ikisi de içinde bulundukları esareti fark ederek kendilerine, yazgılarına yönelirler.
Roman, yalnızca bir terapi süreci değil; insanın kendisiyle hesaplaşmasını, alternatif bir hayat'la yetinip yetinmeyeceğini test eden bir felsefi yolculuk gibi.
Nietzsche'nin üst insan, ebedi dönüş ve yazgını sev felsefeleri de oldukça yoğun yansıtılmış. Kendinle kalmayı öğren ve başkalarına kendini tamamlamış olarak var. Yoksa onların seni tamamlanmasını umarken gerçek varlığını yitirirsin. Yazgın sürekli bir dönüşüm halindedir ve sana hep aynı şekilde geri döner. Önce yazgını seç ve kabullen, sonra onu sev. Böylece özgür ve kendine varmış bir insan olabilirsin.
·
113 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.