“Ademden Önce”, bana zamanlar arası bir yolculuk gibi geldi. Ama öyle klasik bir tarih romanı gibi değil… Bu kitapta hem modern dünyada yaşayan bir çocuğun hayatına tanık oluyoruz, hem de onun rüyaları aracılığıyla binlerce yıl öncesine, insanlığın en ilkel hâline gidiyoruz. İki hayat, iki bilinç, iki çağ… ve tek bir bedenin taşıdığı hafızayla birbirine bağlanıyor.
Jack London bu kitapta bildiğimiz doğa anlatımını, hayatta kalma savaşını, insanın içgüdüsel yönünü yine çok güçlü bir şekilde işliyor. Ama bu sefer başka bir tat var: Daha felsefi, daha sorgulayıcı, hatta biraz da sarsıcı. Çünkü kitap boyunca kendime şu soruyu sordum: “Acaba modern sandığımız her şeyin temeli zaten ilkelde mi atıldı?”
İlkel Zamanlar’daki o sert hayatta kalma mücadelesi, kabile savaşları, korku, açlık, aidiyet, sevgi arayışı… Aslında bunların hepsi hâlâ bizim içimizde var. Belki artık taşla değil, kelimelerle savaşıyoruz. Belki avlanmıyoruz ama hayatta kalmak için hâlâ bir şeylerin peşinden koşuyoruz. Bu yüzden kitap bana hem ilkel hem de çok tanıdık geldi.
En etkileyici kısımlardan biri, kahramanın “eski benliğini” hatırlamasıydı. Sanki ruhun, zamanın ötesinden gelen bir belleği varmış gibi… Bu düşünce hem büyüleyici hem de ürpertici. İnsan, kendini düşünürken bile yalnızca “bugün”e ait olmadığını fark ediyor.
Jack London’ın dili sade ama derin. Kitap kısa ama düşündürdüğü şeyler uzun. Yani hemen okunup geçilecek bir şey değil. Arada durup içe bakmayı gerektiriyor. Çünkü bu kitap sadece “ilkel insan”ı değil, bizdeki ilkel yanları da anlatıyor.
Özetle: Ademden Önce benim için sadece bir kurgu değil, içimdeki hayvana, hayatta kalana, hatırlayana dokunan bir deneyimdi. Kendimi anlamak için biraz da atalarımı görmek gerektiğini fark ettim. Ve bu fark ediş, sanırım kitapların bana verdiği en değerli şey.
··
2.104 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.