Keşke bitmeseydi dediğim kitaplardan... Reşat Nuri Güntekin 400-600 sayfalık yazılabilecek bir konuyu 150 sayfaya sığdırmış.
Karakterler Zehra; idealist bir öğretmen tek zaafı, düşkünlere, iradesine sahip olmayan insanlara acımaması. zaafa, düşkünlüğe, çirkinliğe acımıyor. Sadece kızıyor, hırçınlaşıyor. Kabahatli insan, düşkün insan onun gözünde ekin tarlalarında bitmiş muzır otlar gibi. Onu acımadan söküp atıyor. Yapılmış bir fenalık için asla mazeret tanımıyor.
Mürşit; Zehra'nın babası. Kitabın başında kötü biri gibi fakat günlüğünden anlıyoruz ki hayatın sillesini yemiş ordan oraya sürüklenmiş insanların kötülüklerine iki yüzlülülüklerine maruz kalarak günden güne mayalı hamur gibi ekşileşmiş, ideallerini kaybetmiş bir karakterimiz. Bunu da kendisi şöyle izah ediyor; "Ben zannediyordum ki, ömürlerimizin teknesini istediğimiz sahile çekmek için yalnız onun dümenini ele almak kâfidir..Anlıyorum ki, değilmiş... yollar görünmez kayalarla doluymuş,Onlara çarpmamak lâzımmış... Daha fenası gizli akıntılar varmış ki, insan onlara kapıldığı zaman yolun değiştiğini, gittikçe uzaklaştığını farkedemezmiş... Ta kendisini başka sahillere düşmüş görünceye kadar..."
Meveddet hanım: Zehra'nın iki yüzlü sinsi para düşkünü annesi
Makbule hanım: Zehra'nın anannesi bu da meveddet hanım gibi artı olarak diliyle insanı öldürüp bitiren insanları kolaylıkla manipüle edebilen bir tip
Bide Zehra'nın ölen kardeşi Feriha var
Romanın sonunda zehra babasının başından geçen talihsizliklerle beraber acımayı öğreniyor.
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.