Thomas Hardy’nin *Çılgın Kalabalıktan Uzak* eserini incelerken, anlatının merkezine yerleşen karakterler ve onların Batsheba üzerindeki etkisi, bana aşkın ve insan doğasının katmanlarını düşündürüyor. Bu roman, sadece bir aşk üçgeni ya da bireysel tercihlerle sınırlı değil; her karakter, Batseba’nın iç dünyasında bir dönüşümün parçası.
Boldwood, takıntılı duyguların ve bastırılmış arzuların yansıması. Onun sevgisi, aslında sevgi değil, bir “sahip olma” arzusu. Toplumsal rollerin şekillendirdiği bu adam, duygularını kontrol edemediğinde sadece karşısındakine değil, kendi varlığına da zarar veriyor. En kırılgan, en trajik karakter o belki de — ve bunu en geç fark.
Troy’a gelince, ilk başta büyüleyen ama zamanla yoran o çocuksu ruh... Onun içinde savaşın yorgunluğu, maskülenlik yükü ve sorumsuz bir tutku var. Evet, ona kızıyorum ama acımadan da edemiyorum. Kendi felaketinin mimarı olması, onu biraz daha insani kılıyor gözümde.
Gabriel Oak ise bu üçlü arasında sağlam duran tek figür. Onun sevgisi sessiz ama derin. Doğanın ritmiyle uyumlu, acele etmeyen ama hiçbir zaman da eksilmeyen bir sadakat sunuyor. O, sabrın ve karakterin gücünü temsil ediyor. Onun Batsheba’ya olan sevgisi, onu değiştirmek isteyen değil, onu anlamaya çalışan bir sevgi.
Ve Batsheba… Onun kararsızlığına kızmıyorum. Çünkü bu kararsızlık, o dönemde bir kadının hem birey olmaya çalışıp hem de duygularla baş etmeye çalışmasının sonucu. Onun iniş çıkışları, her biri büyük gibi görünen ama aslında ruhsal gelişiminin olmazsa olmazları. Hataları, onu nihayet doğru olana götüren basamaklar.
Bana göre Hardy’nin bu romanı, aşkı bir ideal olarak değil, sınavlarla dolu bir yolculuk olarak anlatıyor. Bazen saplantı, bazen zaaf, bazen de sabırla… Ve evet, bazı felaketler gerçekten de olması gerekendir; çünkü ancak onlar sayesinde insan “doğru” olanı seçebilecek kıvama gelir. Batsheba’nın yaşadıkları da, onu önce anlamaya, sonra sevmeye değer biri kılıyor.
·
74 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.