Toplanın Descartes'in ne düşündüğünü anlamaya çalışıyoruz;)
“Düşünüyorum, öyleyse… kafam karıştı?” :)
Descartes bu kitapta bize şöyle sesleniyor gibi: “Bak canım kardeşim, senin o çok emin olduğun şeyler var ya… Onları bir sil, baştan düşün.” Ve biz de saf saf “tamam” deyip düşünmeye başlıyoruz. Sonra fark ediyoruz ki: “Her şeyden şüphe edebilirim ama düşündüğümden şüphe edemem. Çünkü düşündüğümün farkındayım.”
İşte o an... Beyin: “Hadi eyvallah ben biraz dinleneceğim.” :)
Descartes'e göre şüphe etmek kötü bir şey değildir. Aksine, gerçek bilgiye giden ilk adımdır. İnandığın, bildiğin, sana öğretilen her şeyi bir masaya yatır. Ama sonra boşlukta kalma, sağlam bir temel kur. “Düşünüyorum, öyleyse varım” diyerek sıfırdan başla.
Descartes için felsefe, rastgele duvar örmek değil. Önce temel atılır (kesin bilgi), sonra katlar çıkar (doğa, Tanrı, ruh, beden…). Yani bu kitap aslında: “Beynini inşaat sahasına çevir ama önce çürük temelleri sök” diyor.
Bir de ruhla bedenin ayrı olduğunu savunuyor. Yani ruh düşünür, beden çay demler. Ama ikisi aynı insanın içinde birlikte yaşamaya çalışıyor. (Tam bir ev arkadaşı trajedisi.)
Bu kitapla beraber “felsefe bana göre değil” diyebilirsin. Ama Descartes şunu diyor: “Felsefe zaten sana göre değil, sen ona göre düşüneceksin.” Şüpheyle başlar, ama kaybolmazsın. Çünkü sonunda bir temel bulursun: Aklın.
Eğer zihnini temiz bir beyaz sayfa gibi görmek istiyorsan, Descartes’in eline sünger alıp “Haydi hafızaları silelim!” demesine hazır ol. Ama uyarayım: Bazı paragraflarda beynin iç sesi şöyle diyebilir: “Ben bu adamın ne dediğini anlamadım ama kesin önemli bir şey diyor.” :)
İşte böyle. İnceleme biter, düşünce başlar.
Descartes “düşün” dedi, biz biraz fazla ciddiye aldık.
Şimdi bir çay koy, düşüne düşüne fokurdamasın beyin.
Çünkü bazen hakikat demlenerek gelir.:) kendinize çay için :) keyifli okumalar :) efenimm
··
192 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.