Aziz Nesin’in Zübük’ünü okurken sadece bir roman karakterini değil, içinde yaşadığımız düzeni, insanların yüzüne yapışmış sahtekârlığı, çıkarcılığı ve iki yüzlülüğü okuyormuş gibi hissettim. Zübükzâde İbrahim'in her davranışı, her lafı o kadar tanıdık geldi ki, zaman zaman gülmekten çok öfkelendim.
En çok da şu çarptı beni: Kitap 1960’larda yazılmış ama bugünü anlatıyor. Yıllar geçiyor ama zihniyet aynı kalıyor. Zübükler değişiyor, isim değiştiriyor ama sistem aynı. İnsanların kandırılma şekli bile neredeyse birebir korunmuş.
Zübük sadece bir karakter değil bence. Her dönemin adamı. Onu yaratan sistem, ona göz yuman halk, her şey hâlâ yerli yerinde duruyor. Aziz Nesin bunu o kadar yalın ama çarpıcı bir dille anlatmış ki, insanın içi sıkılıyor. Gülüyorsun ama boğazın düğümleniyor.
Bu romanı okuyup da “Bu biz değiliz” diyebilen varsa, gerçekten şanslı. Ama ben kendimizi bu aynada net bir şekilde gördüm. Ve itiraf etmeliyim ki bu ayna hiç de iç açıcı değil.
·
44 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.