“İnsan kendine ne zaman yabancılaşır? Kendi içine döndüğünde mi, yoksa hiç dönemediğinde mi?”
Tezer Özlü bu kitapta sadece çocukluğunu değil, bir kadının zihninden geçen bütün fırtınaları anlatıyor.
Delilikle sağduyu arasındaki o ince çizgide, kelimeler bazen bir çığlık, bazen bir fısıltı gibi.
Her cümle, bastırılmış bir yalnızlık duygusunun yankısı.
Özlü’nün dili yalın ama sert.
Yaraları gösteriyor, sarmıyor.
Çünkü bazı acılar sadece var olarak anlaşılır.
·
130 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.