Kitabı okurken çocukların birlik olduğunu, arsayı sahiplendiğini gördükçe aklıma küçüklüğümüzde oynadığımız o minik iki arsa geldi. Ben hala o sokakta oturuyorum ama ne eski boş arsamız kaldı ne de küçüklüğümüzde oynadığımız arkadaşlarım, o masumluğumuz, yaptığımız kavgalar, oynadığımız güzel oyunlar…
Hepsi sadece zihnimizde çok nadiren hatırlanan bir anıya dönüştü. Kitaptaki birlik, beraberlik o çocukların bir amaç uğruna savaşmaları kalplerindeki masumlukla birbirlerini sırtlarından vurduklarını düşünseler bile affetmeleri sanırım çocukluğun çocuk olmanın en güzel yanlarından biridir. Çünkü o an sadece eğlenmeye bakarsınız dünyadaki hiçbir şey umurunuzda değildir. Sadece o arsa, oyunlarınız, arkadaşlarınız ve aranızda geçen muhabbetler sizin için dünya meselesi haline gelir. O küçük sokağınız sizin kocaman dünyanızdır aslında. Büyüdükçe bu dünyamız kirlenmekte ve temizliğini her daim özlemekteyiz.
Yani kısacası bu kitap sonuna geldiğinizde eskiye dair bir özlem belki de gözünüzde ufacık bir damlacık bırakacak. Ama içiniz eskinin huzuru ile dolacak ve bir çay alıp o güzel anılarınızı tekrardan tazelemenize yardımcı olacaktır. :)
·
53 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.