Karamsarlığı ile ün salmış Schopenhauer. Peki, kime göre karamsar? Yaşamanın verdiği acıları dile getirmek mi karamsarlık ya da kötülükleri görmezden gelmek mi. *Schopenhauer bütün bu sözüm ona karamsarlığıyla birlikte yaşamın anlam kazanacağını söylüyor. Ama bu yaşamın mutluluk kazandıracağını ise asla.
*Dünyada mutluluğu aramanın beyhude bir çaba olduğunu, dünyaya geliş amacının mutluluk olmadığını ise her sayfasında haykırıyor. * Aslında realıst olmak gerekırse Schopenhauer. gibi hayatın mutlak olarak acı ıle hayatın anlam kazanacagını dusunmek dogru cunku ınsan dogarken aglayarak gelmıs dunyaya mutluluk sahtedır acı ıse gercekdır. Zaten surekli mutlulugu arzulayan hayal kirikligina ugrar bu hayat zaten zorluklarla dolu kaybedersen uzuleceksin her zaman kazanamazsin.
"Varsayalım insan soyu kaldırılıp her şeyin kendiliğinden gelişip olgunlaştığı, sütlerin balların yerden kaynadığı, yiyeceklerin dallarından koparılmayı beklediği, herkesin gönlünden geçirdiğini hiç vakit kaybetmeksizin önünde bulduğu ve elde etmekte hiç güçlükle karşılaşmadığı Utopia ülkesine götürüldü; o zaman ne yapardı bu insanlar? Ya can sıkıntısından ölürlerdi, ya kendilerini asarlardı ya da olmadı birbirlerine düşerler, kavga dövüş birbirlerini boğup öldürürlerdi." insan yapisi geregi bencildir ve egoisttir der Thomas Hobbes. Boyle bir utopik bir adada herseyin sinirsiz ulasimda oldugu bir yerde bencil olan insan once bunalima girer cunku egoistlik yapip kiskanclik yapamayacagi icin. Sozun ozu aci insani kendine getirir surekli mutluluk ise insani hayal aleminde yasatir.
·
54 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.