Benim annem kuzeyli değildi ama…
Bu kitapta Fournier, bu kez annesini anlatıyor. Soğuk iklimlerden gelen, mesafeli ama dimdik duran bir kadını… Sevgisini bağırarak değil, susarak, dayanarak ve sabrederek gösteren bir anne. Duygularını göstermeyen ama her şeyi sırtlanan bir kadın portresi çiziyor.
Babasıyla ilgili yazdığı kitapta olduğu gibi, burada da yine suskunluklar ön planda. Ama bu defa öfke yok, daha çok hüzün var. Annesi, hep arka planda kalmış, kendi acılarına bile ses etmeden yaşamış biri.
Okurken düşündüm… Bizim evde de bazen annemin neler taşıdığını, nelere sessizce dayandığını görememişim. Belki birçok kadın gibi, o da her şeyi içine atarak sevdi. Fournier’in satırları, bana bunu fark ettirdi.
Kuzeyli Annem, duygularını göstermeyen ama içi sevgiyle dolu annelere yazılmış sessiz bir teşekkür mektubu gibi.
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.