Hasan Ali Toptaş ile tanışıklığım Kuşlar Yasına Gider ile başladı. Daha sonra Gölgesizler'i okudum. Şimdi bu kitapla beraber, ona ait olan üslubu, tarzı, tadı çok net görebiliyorum. Gölgesizler'de de bahsetmiştim. Zaman, mekan, insan, eşya ve daha nicesi iç içe giriyor Toptaş'ın cümlelerinde. İsimler hiç alışık olmadığımız, başka yerlerde kuşlandığımız sıfatlarla çıkıyor karşımıza. İşin önemli kısmı da bu olsa gerek, hiç yadırgamıyor insan bu çaprazlamaları. Daha önce "acaba tekdüzeleşip değerini kaybetti mi" demişim, şimdi öyle düşünmüyorum. Bu kitabın belirli kısımlarında gösterilecek bir güzellik değil, onu baştan sona saran bir üslup. Mekanı ve detayları aktarırken çok güçlü bir etkiye sahip. Tarzın ismini bulup da söylemeyeceğim, gerçeklikle oynanmış resimlerden oluşuyor gibi kitap. İçerisinde bunlardan yüzlerce barındırıyor. Ve sanki bu resimler kısa süreliğine hareketleniyor. Ben okuduğum şeylerin kafamda tam olarak canlandığını söyleyemeyeceğim. Ama yine de örümcek ağlarının arkasında bir görüntü var gibi. Bu kitabı okurken o görüntünün her zamankinden farklı bir tarzda olduğunu fark edebiliyorum. Hayalgücümü dürtüyor.
Kitap baştan sona kasvetliydi. Bu tarz kitapları okurken boğazıma bir yumru duruyor. Başka güzellikleri olmasa dayanamam.
Baştan sona bir gizem hakimdi. Hem onun etkisi hem de iyi bir yere varma ümidiyle hızlıca okudum.
·
42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.