O zaman belki,
bir bakışınla düzelirdi günüm.
Bir kelimenle susardı içimdeki fırtına.
Biraz da olsa…
Benim gibi sevsen;
hiç gelmediğin yerlerde seni beklediğimi anlardın.
Sessizce adını andığım anlarda,
bir ses olurdun kulağımda.
Ben seni,
kalbimin en tenha yerinde saklıyorum.
Dün gibi, şimdi gibi, hep gibi.
Biraz da olsa sen de öyle saklasan beni…
O zaman belki,
bu kadar kırılmazdım suskunluğuna.
Bu kadar yanmazdı içim,
sen yokken bile seni bu kadar çok sevmeme.
Biraz da olsa…
Benim gibi sevsen…
Belki ben,
bu kadar “keşke”yle dolmazdım..
/A.Özhan