Arkasına tüm devletin, hökümetin gücünü almış, emirler veren, insan dövdüren, hırsızlık yapan, kendini yaptıklarında da haklı gören Muhtar Hüsnü. Ona bel bağlayıp fakir fukarayı ezen, kendi çıkarlarını gözeten, gözü karardığında bir dişeyliyi dövmekten beter eden kurul üyesi Deli Haceli. Aşağılanmalara, haksızlıklara, alçaklıklara, hakaretlere dayanamayıp kadın başına karşı gelen, mücadele eden, ocağının başı, devlet gibi toprak ana gibi ana Irazca kadın. Tüm bunlardan ötürü de saygı duyulası, eli öpülesi. Irazca’dan güç alarak en sonunda Muhtar’dan hesap soran Kara Bayram... Burdur’un bu ırak köyüne gelmesi şerefine yapılacak kutlamalardan ötürü olayların bir kısmının gelişmesine sebep veren Kaymakam Bey… Gelmesiyle birlikte kısacık sürede köylülerle içli dışlı olup, haklıyı haksızı gören, Muhtar’a aman vermeyip ezilenin yanında duran adalet simgesi bir adam Kaymakam.
Fakir Bayburt’un Anadolulu köylüm insanını en çarpıcı şekilde yansıtışı, onların dertlerini en yalın haliyle ortaya koyuşu, dilinin kıvraklığı okuyucuyu kolayca misafir ediyor tüm bu olaylara. 1958’de yazılmış bir roman, ama aradan onca sene geçmemiş de sanki günümüz Türkiye’sinde yazılmış gibi bir hisse kapılıveriyon. Çünkü, Muhtar Hüsnü’ler sadece köylerde değil, her kent ve kasabada artık. Üstelik de sayıları epey çok. Yandaş Deli Haceliler de bir o kadar güçlendi, kitapta tasvir edilenden daha da güçlüler hem de. Bir Kara Bayram’lar çoğalamadı gitti, fakir fukara ezilen hep mi fazla olur bu dünyaya? Irazca kadınlar hep mi dövünür durur kadın başına? Gelmeyen adalet, gelmeyecek adalet, hor görülen köylüler, zulme uğrayan kadınlar hep bir yalnız bu caanım ülkemde. Köylüyü, ezileni gören dinleyen, zalime yan gözle bile bakmayan tek tük yürekli Kaymakam Bey’ler gibi de yok değil amma amması var işte.
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.