Fârâbî’nin Tanrı, evren ve insana ilişkin gözden geçirilmiş son düşüncelerini içeren önemli bir eser.
Bu eserin İslam’da
felsefî düşüncenin çerçevesini, problem alanlarını ve
ana temayüllerini
belirleyen kurucu bir metin olduğunu söylenebilir.
Fârâbî bu eserinde
metafizik,
tabiat bilimleri ve
siyaset felsefesi bağlamında, erdemli bir toplumu ayakta tutan dînî/siyasi resimlerin dayandığı gerçek felsefî tasavvurları vermekte, eserinin son kısımlarında ise sahte felsefelerden beslenen bozuk/batıl inançlara temas etmektedir.
Ayrıca;
metafizikle ilgili olarak
Tanrı,
O’nun doğası,
nitelikleri ve varlığın tabii bir zorunlulukla O’ndan taşması;
tanrısal varlıklardan başlayıp maddeye kadar inen mertebeli varoluş prosesleri;
kozmik akıllar,
Faal Akıl ve bunların oluştaki işlevleri gibi konular ele alınır.
Tabiat bilimleri bağlamında oluş ve bozuluş süreçlerine yer verilmiştir.
Siyaset veya insan felsefesi ile ilgili olarak da akıl ve ihtiyar varlığı olarak insanın ortaya çıkışı,
psikolojik kapasitesi,
sosyo-politik doğası;
medeni-siyasi teşekküller; yöneticiler,
onların vasıfları;
vahiy,
din ve felsefe ilişkisi;
erdemli ve erdemsiz yönetim biçimleri ve
genel olarak mutluluk ve mutlulukla ilgili konular işlenmiştir.
Okunabilir bit kitap.
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.