Kimsenin kahramanı olmak istemeyenlerin romanı
Bu kitabın içinde herkes bir yerinden kanıyor ama kimse sargı bezi taşımıyor.
Kimi dövüşüyor, kimi âşık oluyor, kimi sadece susuyor.
Ama en çok da herkes biraz yalnız.
Ve o yalnızlık, sayfaların arasında değil, cümlelerin tonunda gizli.
Murat Menteş romanı yazarken sanki dünyaya değil, bir baş ağrısının ortasına konuşmuş.
O yüzden okurken şunu diyorsun:
“Ben de bazen böyle hissediyorum ama bu kadar güzel söyleyemem.”
İşte o yüzden seviyorsun.
Ama aynı zamanda yoruluyorsun da.
Çünkü cümleler nefes almıyor.
Hepsi ya çok zeki, ya çok yorgun.
Arası yok.
“Aşk bir yükseklik meselesidir. Kimi göz göze sever, kimi tepeden düşer.”
Böyle bir cümle geliyor. Sonra diğer cümleye geçemiyorsun.
Çünkü bu kitapta olay değil, cümle yara açıyor.
Karakterler mi?
Diziye uyarlasan senaryo fazla gelir.
Gerçek hayata koysan buhar olur.
Ama zihninde…
Orada hepsi yaşıyor.
Üzerine bir şey giydirilmiş yaralı bilinçler gibi.
Sana benziyorlar ama tam sen değiller.
Olmak isteyip de olamadığın tarafın gibi.
Okurken birine âşık oluyorsun.
Sonra unuttuğunu fark ediyorsun.
Bir kavga sahnesinde gülümsüyorsun.
Bir aşk sahnesinde yumruk gibi bir cümle geliyor, gözün kararıyor.
Ve işin komiği şu:
Hiçbir şey tamamlanmıyor.
Ama eksik de bırakılmıyor.
Tam kararında kaos.
Çünkü bu roman, seni memnun etmeye değil, seni açığa çıkarmaya çalışıyor.
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.