Kitaba başlayıp bir süre okuyunca eyvah dedim. "Eyvah, beklentim o kadar yüksek ki bu kitaptan..." Gerçekten de ilk başlarda özellikle neden herkesin çok övdüğü bir kitap olduğunu anlayamadım. Kötü bir kitap kesinlikle değil. Hikaye o kadar talihsiz ki içinizi acıtıyor.
O kadar çok kişi bana bu kitabı övdü ki sanırım bu durum benim bu kitabı okurken beklediğimi alamama neden oldu. Aslında güzel bir kitap, hikayesi burnunuzu sızlatabilir. Bu kadar çok talihsizliğin bir ailenin başına gelmesi gerçekten içler acısı.
Yazımı akıcı bir kitap, bir ya da iki günde bitirmek mümkün. Ama okurken bir şeyler eksik gibi hissettim. Edebi dil olarak mı bilmiyorum ama sanki tuzu hiç olmayan bir yemeği yiyor gibiydim. Bir yandan hissediyorum yemek güzel ama eksik işte. (Güncelleme: bir sonraki kitabı okuyunca neyin eksik olduğunu daha iyi anladım. Aytmatov okuyunca benim aradığım okuma lezzetini daha iyi kavradım.)
Sık sık böyle yapmasaydı ne iyi olurdu, ne kadar çok değişirdi diye düşündüm ama her böyle düşündüğümde de şunu hatırlattım kendime: "bizim hayatlarımızda da çeşitli şansızlıklıklar oluyor. Ne yaparsak yapalım hayatın alacağı bir yol var ve değişmeyecek. Hele geriye dönüp bir an için bile değişim mümkün değil. Bu yüzden bu konuda kendimizi ormanın anlamı yok."
Ah Fugui... Hatandan döndün ama bak neler oldu...
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.