Belki de başlangıç, güzel şeyler meydana gelinceye kadar, güzel şeyler olacağını düşünmektir sadece.”
Selamlar
Bir çocuk kitabı gibi başladım bu sayfalara…
Ama sayfalar ilerledikçe anladım ki, bu kitap en çok içimizdeki çocuğa yazılmış.
Yalnızlığın, kırgınlığın ve sevgisizlikle büyümenin bıraktığı izleri nasıl onarabileceğimizi anlatan, sessiz ama güçlü bir iyileşme hikâyesi.
“Sihir benim içimde ! Sihir beni iyileştiriyor ! “
Mary ne zaman toprağa temas etti, bir tohumun büyümesini izledi; işte o zaman her şey değişmeye başladı.
Hepimizin içinde biraz solmuş bir bahçe vardır ya… Bu kitap, o bahçeyi yeniden yeşertmenin mümkün olduğunu fısıldıyor.
Colin’in hastalıklı bedeni, aslında ona inanmayan yetişkinlerin gölgesinde kalmış, sevgiye aç bir ruhtu. Dickon ise sanki o bahçeden çıkmış bir masal karakteriydi; doğayla uyum içinde, sade, olduğu gibi ama güçlü. Onun varlığı, hem Mary’nin hem Colin’in iyileşmesinde gizli bir el gibi çalıştı.
Kapalı bir kapının ardında unutulmuş, terk edilmiş gizli bir bahçe…
Ne zaman o kapı aralandı, orası yeniden yaşamla buluştu. Bahçe, kitap boyunca bir metafora dönüştü benim için: Bastırılmış duyguların, unutturulmuş sevgilerin, saklanmış umudun sembolüydü. Kitabın baş karakteri Mary ve Colin gibi görünse de, benim gönlümde asıl kahraman Dickon ve annesi Susam Sowerby oldu.
Mary o gizli yolu tek başına bulmadı…
Martha, Dickon ve Susam Sowerby onun kalbine dokundu.
İç huzur, bazen bir bahçede açan çiçekte, bazen bir dostun sade sözünde gizlidir.
Ve mutluluk… Ne zenginlikle ilgilidir ne de fakirlikle. Bambaşka bir yerden gelir; kalpten kalbe geçer.
Sizler de içinizdeki gizli kalmış bahçenizi unutmayın… Mutlulukla kalın.
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.