Gün batımı… Ne acele eder, ne de geri döner. Gelişiyle değil, gidişiyle öğretir bazı şeyleri insana. Her akşam aynı vakitte başlar vedasına; öyle sessiz, öyle ağırbaşlı. Kimseye küsmeden, kimseye kırılmadan. Rengiyle ısıtır, sessizliğiyle öğretir. Çünkü bazı gidişler bağırmaz, sadece olur. Ve biz, bunu ancak alışınca anlarız.
Can Yücel’in dediği gibi: “Vakti gelince gitmenin adıdır gün batımı.” Ne bir dakika erken, ne bir saniye geç. Hayatın ustalığı buradadır zaten; zamanında bırakmakta. Bir gönülden, bir hayalden, bir bekleyişten… Sadece vakti geldiği için gitmek, ardında ne kadar çok şey bıraktığını bilerek ama 𝗱𝗼̈𝗻𝗺𝗲𝘆𝗲 𝗻𝗶𝘆𝗲𝘁 𝗲𝘁𝗺𝗲𝗱𝗲𝗻..
İnsan da bazen bir gün batımı gibi 𝗴𝗶𝘁𝗺𝗲𝗹𝗶.. Ne fırtına koparmalı, ne karanlık getirmeli. Sessizce çekilmeli sahneden; yorgun ama zarif.
Can Yücel
Can Yücel··
606 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.