Yaşadıklarımizdan ve hissettirdiklerinden kaçmak... Artık o acıyı duyumsamak istememek. Tamamen zihninden atmak... Unutmak...
Unutmayi istemek çok anlaşılır ama gerçekten unutmalı mıyız? Bütün yasananlari silip atmali miyiz ? Bunun insanin benliğinde iyileştirici bir etkisi olacak mı gerçekten ? Yoksa acılar, sancılar insanin yaşamını dönüştüren bir süreç mi ?
Yazarın okuduğum ilk kitabı : Unutma Dersleri. Görünen hikaye yasak aşk. Bu çerçevede yaşanılan diğer olaylar zorlama geldi. Eşi, yakın arkadaşı, iş hayatı vs. Bu kadar şeye gerek var mıydı diye düşündüm. Eserin bu tarafını görmezden gelirsem hikayenin altında barındırdığı temalar güzel. Ne mi? Unutma - hatırlama ikilemi, travma , benlik inşası, yaşam ve insana ait tespitler. Ve birçoğuna katıldığım noktalarda bunlar ancak bu temaları sanırım farklı bir kurguda görmeyi dilerdim.
Her kitap herkeste aynı hissi uyandırmiyor, uyandırması da gerekmiyor.. Yine de yazarla tanışmaktan memnunum
Size iyi okumalar dilerim.
·
325 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.