Ah Charlie…
Seni olduğun gibi kabul etmeyen ailene mi kızmalı, yoksa seni ellerinde bir “başarı örneği”ne dönüştürüp kobay gibi kullanan o bilim insanlarına mı? En düşük zekâ düzeyindeyken bile tek istediğin biraz sevgi ve kabul görmekti. Ama zihin basamaklarını tırmanıp en üst düzeye ulaştığında bile, yine aynı derin yalnızlıkta, çocuk kalbinle baş başa kaldın… Bu senin kaderin miydi, yoksa insanlığın bencil acımasızlığı mıydı?
“Algernon’a Çiçekler”, edebi niteliğini bir kenara koyarsak bile, duyguyu okuyucuya geçirme konusunda son zamanlarda okuduğum en etkileyici kitaplardan biri oldu. Yıllardır okumak isteyip de bir türlü fırsat bulamadığım bu özel kitabı, okul arkadaşlarımla birlikte okuma şansı bulmak ayrı bir güzellikti. Kalbimi yerle bir eden, nadide kitaplar arasında artık onun da yeri var.
Konusunun çarpıcılığı bir yana, ilerleme raporu şeklinde yani “günlük tarzında” kurgulanmış olması, hem okumasını kolaylaştırıyor hem de Charlie’nin iç dünyasını ve yaşadığı dönüşümü onun kendi diliyle takip etme imkânı veriyor. Bu anlatım biçimi, kitabın dokusunu daha da derinleştiriyor. Zekâ seviyesindeki değişimin onun özel hayatına nasıl yansıdığını ve yalnız bir kalbin sevilme ihtiyacını, satır aralarında tüm ruhunuzla hissediyorsunuz.
Bu çok özel kitabı, tüm kalbimle tavsiye ederim.
·
42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.