Bu kitabı (ya da aslında uzun öyküyü) okurken garip bir huzursuzluk çöktü içime. Ama bu Stephen King, değil mi zaten? Sanki beni korkutmak gibi bir görevi varmış gibi yazıyor. Yine de Siyah Takım Elbiseli Adam, klasik korku öğelerinin ötesinde bir şey sunuyor: çocukluğun kırılganlığına dair ürkütücü bir anlatı.
Öykü, yaşlı bir adamın çocukken yaşadığı bir olayı hatırlamasıyla başlıyor. Henüz dokuz yaşındayken ormanda balık tutarken karşısına çıkan “siyah takım elbiseli adam”, şeytanın ta kendisi gibi resmediliyor. Ama beni asıl sarsan şey, bu yaratığın fiziksel olarak ne kadar korkunç olduğundan çok, söyledikleri ve temsil ettikleriydi. Çünkü oradaki şeytan sadece dişleriyle ya da gözleriyle değil, kelimeleriyle de can yakıyor.
King, bu kısa öyküde çocukluğun masumiyetini, ölüm korkusunu ve insan zihninde nasıl kalıcı travmalar bırakabileceğini çok iyi anlatmış. Küçük bir çocuğun yaşadığı bir saatlik dehşet, bir ömre nasıl yayılır… İşte tam da bu, öykünün asıl korkutucu yanı. Bazen bir olaydan değil, onun zihnimizde bıraktığı izden kaçamıyoruz.
Anlatım tarzı çok akıcıydı; kısa bir öykü olmasına rağmen karakterlerin duygularını, ortamın doğallığını ve içsel çöküşü öyle etkileyici vermiş ki okurken ben de ormanda o çocuğun yanındaymışım gibi hissettim. Tüylerim diken diken oldu bazı satırlarda.
Eğer Stephen King’i sadece kanlı ya da doğaüstü korkularla tanıyorsanız, bu öyküde onun ne kadar derin bir psikolojik anlatıcı olduğunu da görme şansınız olacak. Çünkü burada korku daha çok zihinsel ve duygusal olarak veriliyor.
Kısacası Siyah Takım Elbiseli Adam, tek solukta okunacak ama etkisi kolay kolay geçmeyecek bir öyküydü benim için. Sadece korkutmadı; düşündürdü, üzdü, geçmişe götürdü. Ve belki de en kötüsü: gerçek hayatla hayal arasında incecik bir çizgide bıraktı beni.
·
1.341 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.