Bir zamanların ismi unutlmuş meşhur bir halk ozanı vardı.Anlattığı hikâyelerin ucu bucağı yoktu ve öyle hikâyelerdi ki bunlar, onu dinleyenler işittiklerinin tek bir kelimesini bile unutmazdı.Genç ozan, elinde eski lavtasıyla diyar diyar gezer,bir köyden duyduğunu öteki köye götürür,bir kasabadan dinlediğini öteki kasabaya taşırdı.Ancak bazen öyle öykülere denk gelirdi ki bunları öğrendiği gibi kimseye anlatmamaya yemin ederdi.Zihninde hapsolmuş bu öyküler, bazeb uyumasına bile mâni olurdu.O da bu yükten kurtulmak için kendince bir yöntem geliştirdi.Ölümlü kulaklara ulaşmaması gereken sonsuz hikâyelerin ölümsüz olanlara anlattı.Ozan, yalnızca sırtını doğrultabilmek ve yükünü hafifletmek adına ölümsüzlere güvendi ama ölümsüzler, ona ihanet etti.
·
140 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.