·415 syf.··Beğendi
···Okunma: 22 Mayıs 2024 16:57 İnsanın ruhuna işleyen kendini de sorgulatan bir kitap. Breuer ve Nietzsche’nin karşılaşması kurgusal ama hissettirdikleri fazlasıyla gerçekti. Sayfaları çevirdikçe Breuer’in karmaşası ve acizliği, Nietzsche’nin esirgemeyen ve çarpan cümleleri...
Ümitsizliğin sadece bir duygu değil, neredeyse bir hastalık gibi insanı içten içe kemirdiğini ve bazen en derin çöküşlerin, en büyük dönüşümlere zemin hazırladığını insanın karşısına bir ayna koyup kendine bakarak anlamasını sağlıyor. Kitabı okurken şunu düşündüm: herkesin hayatının bir noktasında böyle bir konuşmaya ihtiyacı olur.
Varoluş sancısı, ölüm korkusu, yaşlanmak, kaybolan anlam, hissizleşmek… Bunların hepsini kendi içimde bir şekilde hissetmiştim ama ilk kez bir kitap bu kadar doğrudan ve dürüst bir şekilde karşıma çıkardı. Sadece Breuer değil bende o terapi koltuğunda Nietzsche ile oturuyordum :)