Neden hep aynı yazarları okumak istediğimi "yeniden" hatırlatan bir kitap oldu. Çünkü dili sıkıcı olan, akmayan, mantık hataları içeren kitaplarla karşılaşmaktan beni alıkoyan yegane şey bu oluyor ama bazen merakıma yenilip yeni bir yazar okumaya başladığımdaki pişmanlık beni yine aynı noktaya götürüyor. "Keşke başlamasaydım."
Bu kitaba da başladım ve bitirebildim zorla da olsa. Aslında 40 yaşına yaklaşırken "Başladım ve bitirmem lazım" huyumdan uzaklaşmıştım ama belki sonunda bana "Vay anasını sayın seyirciler " dedirtecek bir şeyle karşılaşırım umuduyla okudum. Emeğe saygısızlık olmasın diye başka da bir şey demiyorum ama o "Tahir'in Günlüğü" neydi ayol evlere şenlik.
·
48 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.