Okumaktan asla bıkamadığım, Dostoyevskinin ustalık eseri... Huyu tüyü birbirinden ayrı üç kardeş ve baba demeye bin şahit isteyen bir babanın aralarindaki ilişkilerle başlıyor kitap. Papaz okulu öğrencisi Rakitinin de dediği gibi Karamazovluk demek şehevete düşkünlük, kar etmeye açlık, biraz da kafadan sakatlık demektir. Kitap boyunca da bunları bol bol görüyoruz zaten. Uzun uzun analiz etmek isterdim ama nereden başlayacağım asla bilemedim. Mesela Smerdyakovun Tanrının bağışlaması gerekliliği üzerine yaptığı konuşma... Bey ve küçük beylerin karşısında bir uşağın tam bir akılcı gibi konuşması... İlk en derinden etkileyen sahnelerden biriydi. Dağa yürü dersen imanın da tam ise o dağ yürüyecektir. Bu örneği unutmayacağım. Elbette her bir bölüm her bir sahne çok fazla çarpıcı. Gelgelelim Ivan ile Alyoşanın meyhanedeki konuşma sahnesi paha biçilemez. Tanrı üzerine, yaşam üzerine, düzen üzerine İvanın yaptığı o müthiş konuşma Tanrıya olan yaklaşımımıza da yön verici nitelikte. Kitap için söyleyeceğim sadece şudur; Dostoyevski Suç ve Ceza kitabında bahsettiği İngiliz deyimini bu kitapla kanıtlamıştır. Yüz tavşandan bir at oluşturulamayacağı gibi, yüz kuşkudan da hiçbir zaman bir delil oluşturulamaz...
·
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.