İnsanlığımı Yitirirken — Osamu Dazai
Bir insanın "insan" olmaktan vazgeçme notları…
Bazı kitaplar seni sarsmaz, seni yavaşça boğar. Sayfa sayfa değil, cümle cümle.
Osamu Dazai'nin İnsanlığımı Yitirirkeni işte öyle bir kitap.
Bir adamın iç sesi gibi değil, iç çöküşü gibi.
Okudukça fark ettim: İnsan bazen delirmiyor, sadece gerçeği fazla net görüyor.
Kimi zaman kahkaha atarak sakladığımız şey, aslında çürümeye yüz tutmuş insanlığımız.
Yozo'nun maskeleri, bende çoktan unuttuğum yüzleri uyandırdı.
Sahte tebessümler, başkalarının duygularına kulak veriyormuş gibi yapmalar...
İnsanın en büyük korkusu; yakalanmak değil, anlaşılmak.
Bu kitap bana ne kattı bilmiyorum ama benden çok şey aldı.
Okurken bir yerlerde “ben de böyle hissetmiştim” demedim…
Çünkü böyle hissettiğimi bile bilmiyordum.
“İnsanlığımı yitirdim.”
Evet. Ama belki de ilk kez insan gibi hissettim.
·
141 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.