Babalar ve Oğullar:
Babalar ve Oğullar, benim için bir romandan çok daha fazlası. Kitabı ikinci kez okuduğumda, ilk okumamda kaçırdığım birçok ayrıntıyı fark ettim ve anladım ki bu roman sadece fikirlerin değil, duyguların da mücadelesi.
Bazarov karakteri ilk başta etkileyici geliyor insana. Zekâsı, keskin dili, inatla savunduğu fikirleri… Ama biraz durup baktığınızda, tüm o gösterişli fikirlerin arkasında büyük bir yalnızlık saklı. Bence Bazarov, modern bireyin prototipi: her şeyi sorgulayan ama hiçbir şeye tutunamayan, duygularını bastıran ama içten içe onlar tarafından sürüklenen biri. Onun bilime olan inancı, bir anlamda duygusal hayal kırıklıklarını bastırma çabası gibi geliyor bana. En çok da sevilmek isteyen bir genç o aslında anlamaya çalıştıkça daha da uzaklaştığımız biri.
Öte yandan Kirsanov ailesi, geleneğin, geçmişin, alışkanlıkların temsilcisi gibi duruyor. Onlar düzenin sürmesini istiyor; Bazarov ise bu düzeni yerle bir etmek. Bu yüzden çatışma kaçınılmaz. Ama bana göre asıl trajedi burada başlıyor: Taraflardan hiçbiri tam olarak diğerini anlamıyor. Herkes kendi hakikatinde haklı ama kimse başkasının hakikatine ulaşamıyor.
Arkady’nin bu iki dünya arasında kalışı, gençliğin o bocalayan arayışını çok güzel yansıtıyor. Ne bütünüyle gelenekçi olabiliyor ne de Bazarov gibi her şeyi reddedebiliyor. Belki de en insani karakter o. Çünkü o hâlâ öğrenmeye, değişmeye ve sevmeye açık.
Kitapta beni en çok etkileyen yer, Bazarov’un ölüm döşeği. Hayatın o kaçınılmaz sonuna yaklaştığında, tüm fikirlerin, tüm inkârların ne kadar kırılgan olduğunu görüyoruz. Bilimle anlamlandırmaya çalıştığı dünya, yerini duyguların ve kaçınılmaz sonun karşısındaki çaresizliğe bırakıyor. O an, Bazarov’un tüm zırhı düşüyor ve geriye sadece bir insan kalıyor: sevmiş, kaybetmiş, pişman olmuş bir insan.
Babalar ve Oğullar, bana hep aynı soruyu hatırlatıyor: Birbirimizi ne kadar anlayabiliyoruz gerçekten? Nesiller, fikirler, yaşam biçimleri değişiyor ama insanın kendini ve ötekini anlama çabası hep aynı kalıyor. Belki de bu yüzden bu roman, yıllar geçse de değerinden hiçbir şey kaybetmiyor. Çünkü bize sadece fikirlerin değil, insan olmanın kırılganlığını da anlatıyor. Ve bu, hiç eskimeyen bir hikâye.
·
31 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.