Puan vermedi·704 syf.··
Beğendi
·2025 42. kitabı
·15 günde okudu
·Okunma: 25 Temmuz 2025 13:48
öncelikle bu kitap bana "suç nedir?"i düşündürdü.
bence suç ne sadece vicdanen ne de sadece topluma karşı işlenilen bir günahtır, ikisiyle beraber suç varoluşunda bir günahtır.
Bence raskolnikov tezinde haksız değildi çünkü büyük insanların yaptığı kötü şeyler(aldığı canlar), o şeylerden daha önemli bir amaca hizmet ettiğinden göze görünmez. (Bunun aksini savunsak da yaptığımız bu.) yani eğer başarı toplumsal fayda ile meşrulaşırsa günahları silmez ama üstünü örter tabii bu toplumsal mercekten bakınca böyle. Ama bireysel çıkar ve vicdan çatışmasında, başarı ne kadar büyük olursa olsun kişide gizli bir utanç kalır. yani suç toplum dedi diye değil eylemin doğasından gelir. raskolnikov da (vicdanından dolayı) bunu anlamış olacak ki kanlı paraya el süremedi.
bir de raskolnikov tezini kanıtlamak için yanlış bir plan seçti belki de tezinin sadece bir kısmına odaklandı. bir insanı öldürüp vicdanımı bastırabilirse "üstün insan" olacağını sandı ama napolyon vicdanını bastırdığı için napolyon değildi, bir şeyler feda ederek başarılı olduğu için napolyondu. yani raskolnikov başta aracı amaç sandı. senaryoyu değiştirelim raskolnikov kadını öldürüp parayı alıp insanlara dağıtsaydı ne olurdu? iyiliği kötülükle yapmak iyiliği kirletir, bu sefer vicdanında açtığı yarayı hayırla pansuman etse de içten içe işlediği suçun acısı onu ömrünün sonuna kadar bırakmayacaktı.
son olarak raskolnikovu 8ay boyunca kovrandıran suçunu itiraf edip cezasına boyun eğince bi rahata erdi. bunun sebebi indanın içindeki ilahi denge isteğinden dolayı olabilir.
raskolnikovun kafasındaki kırk tilkiyle tek başına mücadele etmesine kimseye anlatamamasına onunla beraber bunaldım. Ama onu sevenlere karşı tutumu çok yanlıştı. tutarsız hareketleriyle insanları endişelendirip üstüne fırça atması çocukçaydı. ve kitapta bana resmen eziyet eden şey sırdı. bir insanın sevdiklerinden bir şeyler saklaması beni çok rahatsız eder ilişkilerde buna katlanamam hatta bu çekincemden romantik film bile çok izlemem. raskolnikovun değer verdiklerine sırrını açmasa da bir sırrı olduğunu, bu halinin ondan olduğunu söylemesini çok isterdim. raskolnikovun sonyayla tanışması ve omuz omuza vermesi sağlıklı bir karardı. ayrıca raskolnikov vicdanlı dürüst ve iyi bir insan (işte tek sorunu düşük duygusal zekası) ve suçunun cezasını çekerken artık umutlu da bir insan oldu. onun hayatına son vermemesi bile takdire şayanken hayatını yeniden kazanmak istemesi ona olan saygımı arttırdı.
Bir dee kitabı çok sevdim konu akıcıydı da ama önemli önemsiz her karakterin uzun uzun anlatılmasından sıkıldım. Neyse elime geldiği gibi yazdığım için biraz karışık oldu ama umarım kendimi ifade edebilmişimdir.
·
109 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.