Montıgne 'ınsan ' adlı eserınde ınsanı felsefı ve dusunsel olarak ırderlerken Montaigne’e göre insan, kararsız, değişken, yanılmaya açık bir varlıktır. Ne tamamen akıllıdır ne tamamen delidir. Ne tamamen iyidir ne tamamen kötü.
Bu metin, insanın: tutarsızlığına ,kendini beğenmişliğine ,kendi sınırlarını görmezden gelişine
dair düşünsel bir eleştiridir.
Monteigne"a gore insan İnsan bir gün cesur, ertesi gün korkaktır.bazen cömerttir, bazen kıskanç,yani insan sabit bir varlık değildir. İç dünyası sürekli dalgalanır. İnsan kendini “akıllı varlık” sayar ama sık sık yanılır.Bilmediği şeyleri bildiğini sanır.
Montaigne bu konuda oldukça sade konuşur:
“En büyük cehalet, kendini bilmezliktir.”
İnsan kendini evrendeki en değerli varlık görür,diğer canlıları küçümser, doğaya hükmettiğini sanır.
oysa aslında doğanın bir parçasıdır, ona üstün değildir.
Eserde monteigne Açık ve sade bir dil kullanır,konuşur gibi yazar, sanki bir dostuna anlatıyormuş gibidir,karmaşık terimler yerine günlük ifadeleri tercih eder,okuyucuyu düşünmeye davet eder, “öğretmez”.
·
100 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.