Katrine Engberg — Dansın Adımlarından Cinayetin Gölgesine
Bir kadın düşün: sahnede bedenini konuşturmuş, ışıklar altında bir karaktere dönüşmüş… sonra sahneden çekilmiş, eline kalemi almış ve bu kez kelimelerle gölgeleri konuşturmaya başlamış. Katrine Engberg, Danimarka’nın yalnızca kuzey soğukluğunu değil, iç sesin derinliğini de taşıyan yazarlarından biri. Eski bir dansçı, koreograf ve oyuncu… Ama asıl gücünü, insanların içindeki kıvrımları ritme değil, hikâyeye döktüğünde gösteriyor.
Yazmak onun için sadece anlatmak değil; bir şehrin kalp atışını, bir insanın yarasını, bir cinayetin dokusunu kelimelerle resmetmek. Kopenhag onun haritası, karakterleri ise o haritanın pusulasız gezginleri.
Ve işte burada başlıyor Kopenhag Serisi.
KOPENHAG SERİSİ:
Her biri şehri yeni bir çatlaktan izleten dört kitaplık bir dizi.
• Kiracı (The Tenant)
• Kelebek Evi (The Butterfly House)
• Rıhtım (The Harbor)
• Tapınak (The Sanctuary)
Hepsi Engberg’in gözüyle Kopenhag’ın karanlık sokaklarını, susturulmuş geçmişleri, konuşamayan bedenleri anlatıyor. Ama dikkat: Bu seride sadece suçlar çözülmüyor… karakterler de çözülüyor, okurlar da.
Engberg’in romanlarında polisiyeyi klasik formunda bulmak pek mümkün değil. O, türün kodlarını incelikle bozar. Katili yakalamanız yeterli değildir; onu neden yarattığını da anlamanız gerekir.
Bugün, onun kitapları 25’ten fazla dile çevrildi. Ama hangi dile geçerse geçsin, Katrine Engberg hep aynı şeyi fısıldıyor satır aralarında:
“Bazen kurgu, gerçekte gizlenmiş bir itiraftır.”
Katrine Engberg Katrine Engberg’in Kiracı adlı romanı, sadece polisiye değil, aynı zamanda şehirle, hafızayla ve insan doğasının çetrefilli yollarıyla kurulmuş bir zihin oyunu. Kopenhag sokaklarında başlayan bu hikâye, göğsüme ince ince sızan bir merakla değil, içime düşen ürpertici bir “tanıdıklıkla” ilerledi. Sanki herkes bir kiracıydı: bir evde, bir ilişkide, hatta kendi bedeninde…
Kitapta genç bir kadının vahşice öldürülmesiyle başlayan soruşturma, öyle sıradan bir “katil kim?” bilmecesine dönüşmüyor. Ama beni asıl çarpan şey, cinayetlerin bir roman taslağındaki sahnelerle birebir örtüşmesi oldu. Bir yazarın yazdıkları gerçeğe dönüşüyorsa… Peki, kim yazarın zihnine bu kadar sızabilir?
Müfettiş Jeppe Korner ve meslektaşı Anette’in sıradışı dinamiği, olayı klasik dedektif hikâyelerinden ayırıyor. Jeppe’nin iç dünyası, kendiyle kavgası; Anette’in sezgisel zekâsı ve patavatsız ama gerçekçi tavırları öyle tanıdık, öyle insani ki… Onları sevdim, tıpkı kapıları sonuna kadar açılmayan insanları sevdiğim gibi.
Bu kitap bana şunu düşündürdü: Ya biz de başkasının yazdığı bir hikâyenin karakterleriysek? Ya hayat dediğimiz şey, bir başkasının kurgusunda biçim buluyorsa?
Engberg’in dili soğuk değil; aksine Kuzey’e has o mesafeli sıcaklıkla sarıyor okuru. Katil kim sorusundan çok daha fazlasını sorduruyor: Biz kimin hayatında figüranız? Ve bir gün biri bizim hikâyemizi yazarsa, sahneye nasıl çıkarız?
Kiracı, raflara sığmayan, kapıları zorlayan, zihinde yer eden bir roman. Polisiye sevenler okusun demeyeceğim, hayatın görünmeyen yüzünü merak eden herkes okusun.
Benim için sadece bir polisiye değildi. Bu kitap, insanın kendine bile kiracı olabileceğini hatırlattı.
Ve işte o his, son sayfayı kapattıktan sonra bile evde kalıyor…
Katrine Engberg Katrine Engberg’in Kiracı adlı romanı, sadece polisiye değil, aynı zamanda şehirle, hafızayla ve insan doğasının çetrefilli yollarıyla kurulmuş bir zihin oyunu. Kopenhag sokaklarında başlayan bu hikâye, göğsüme ince ince sızan bir merakla değil, içime düşen ürpertici bir “tanıdıklıkla” ilerledi. Sanki herkes bir kiracıydı: bir evde, bir ilişkide, hatta kendi bedeninde…
Kitapta genç bir kadının vahşice öldürülmesiyle başlayan soruşturma, öyle sıradan bir “katil kim?” bilmecesine dönüşmüyor. Ama beni asıl çarpan şey, cinayetlerin bir roman taslağındaki sahnelerle birebir örtüşmesi oldu. Bir yazarın yazdıkları gerçeğe dönüşüyorsa… Peki, kim yazarın zihnine bu kadar sızabilir?
Müfettiş Jeppe Korner ve meslektaşı Anette’in sıradışı dinamiği, olayı klasik dedektif hikâyelerinden ayırıyor. Jeppe’nin iç dünyası, kendiyle kavgası; Anette’in sezgisel zekâsı ve patavatsız ama gerçekçi tavırları öyle tanıdık, öyle insani ki… Onları sevdim, tıpkı kapıları sonuna kadar açılmayan insanları sevdiğim gibi.
Bu kitap bana şunu düşündürdü: Ya biz de başkasının yazdığı bir hikâyenin karakterleriysek? Ya hayat dediğimiz şey, bir başkasının kurgusunda biçim buluyorsa?
Engberg’in dili soğuk değil; aksine Kuzey’e has o mesafeli sıcaklıkla sarıyor okuru. Katil kim sorusundan çok daha fazlasını sorduruyor: Biz kimin hayatında figüranız? Ve bir gün biri bizim hikâyemizi yazarsa, sahneye nasıl çıkarız?
Kiracı, raflara sığmayan, kapıları zorlayan, zihinde yer eden bir roman. Polisiye sevenler okusun demeyeceğim, hayatın görünmeyen yüzünü merak eden herkes okusun.
Benim için sadece bir polisiye değildi. Bu kitap, insanın kendine bile kiracı olabileceğini hatırlattı.
Ve işte o his, son sayfayı kapattıktan sonra bile evde kalıyor…
·
297 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.