Bu kitap açıkçası beni hiç etkileyemedi. Konusu kağıt üstünde ilgi çekici gibi görünse de, anlatım tarzı ve karakter işleyişi o kadar durağan ve tekdüze ki, birkaç sayfadan sonra okumak için kendimi zorladım. Kitabın vermek istediği mesajı anlıyorum – açgözlülük, yoksulluk, toplumun adaletsizliği – ama bu kadar basit ve doğrudan anlatıldığında okurda derin bir etki bırakmıyor. Zaten en baştan ne olacağını tahmin etmek zor değil.
Karakterler yüzeysel. Özellikle Kino, kitabın merkezinde olmasına rağmen beni hiç içine çekmedi. Duygusal geçişleri zayıftı ve verdiği tepkiler çoğu zaman inandırıcılıktan uzaktı. Karısı Juana da pasif ve neredeyse sadece bir sembol gibiydi. Duygularına inemedim, ikisini de tanıdığımı hissedemedim.
Ayrıca kitabın dili benim için fazla yalın ve ruhsuzdu. Evet, kısa ve kolay okunabilir ama kısa olmak derinlikten ödün vermek anlamına gelmemeli. Anlatılan olay dramatik olmasına rağmen bana geçmedi. “Okuyup geçtim” hissi bıraktı.
Bazı okuyucular bu kitabı alegorik yapısıyla överken, ben bu alegoriyi oldukça yüzeysel ve didaktik buldum. Hayat dersi verir gibi yazılmış, ama edebi zevk anlamında çok yavan kalıyor. Kitabın sonunda “bana ne kaldı?” diye düşündüm, ve dürüst olmak gerekirse pek bir şey kalmadı.
·
88 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.