cok guzeldi... siir okurken bazen ne okudugunu anlayamadiginda bile gelen o duygu yogunlugu bana hayat yasanilabilirmis gibi hissettiriyor. cok sevdim her satirini, bazi dizelerde bogazim dugumlendi sanki. sevgiyi boylesine fazla hisseden, cevresini seven ama yine de bir sekilde hep bir seylerden mahrum kalan insanlarin yalnizligi hep tas gibi oturur benim icime. hak ettigi guzelliklerden uzak kalmayi hak etmez bu insanlar, onlari izlemek de okumak da bu adaletsizlige tepki vermek istememe sebep olur. yapilacak hicbir sey olmamasi her zaman insanlarin icindeki en buyuk uktedir ve ustunu kapamaya calisirlar, hepimizin icinde zehirli ve dikenli sarmasiklarini her zerremize batiran bu ukteyi gormezden gelmekle hayatimizin yarisindan fazlasini heba ederiz. bazilarimiz da gormezden gelemeyip bu ukteyi sarmalayarak hayatini gecirir, hepimizin hayati bu sekilde zavallidir iste. neyse ki cogumuz bunu fark etmeden arada mutluluga da kucak acabiliyor, ne mutlu onlara.
didem madak... ne hissettiyse kagida oyle bir yazmis ve icindeki tum duygulari murekkebine oyle katmis ki istersen turkce bilme, hicbir dili bilme, kelimelere dokun, yine de hissedersin sana ne hissettirmek istedigini. bir bebegin ellerini bu kitabin kagitlarinda gezdirin, aglamaya baslar birden, anladigindan degil, bu aciyi o da hissedebildiginden.
·
72 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.