Bir birey ne zaman yitirir insanlığını, hayatta bir çok şey yaşayıp, çeşitli deneyimlerinden sonra mı? Sürekli acı çekerek mi ya da hayatta tadılabilecek her zevki tattığında mı? Bu kitaba göre sanırım hayır.. Baş karakterimiz Yozo, etrafında onu seven/sececek bir sürü insan olmasına rağmen çocukluk yaşlarından itiraben hayata tutunamamış bir karakter. Kendisini başından beri diğer insanlarla kıyaslayıp sevilmeyecek biri olarak addedip, değersiz hissediyor. Her şeyi şakaya vurup, insanlara soytarılık yapmazsa kabul görmeyeceğini düşünüyor. Okur olarak siz dahi bu durumun ne denli alçaltıcı bir şey olduğunu hissediyor, Yozo’yla bağ kurup kendinizi ona üzülürken buluyorsunuz.. Evet söylediği bir çok şeyde haklı, insanların içinde tam anlamıyla güvende hissedememesi, kimse tarafından anlaşılmayacağını düşünmesi vs. Fakat yaşama tutunmak veya insanlar arasında kabul görmek için rol yapması konusuna katılmıyorum. Hayatımın hiçbir döneminde ‘mış gibi yapmayı’ sevmeyen biri olarak. Keşke neyse o olmayı başarabilseydi Yozo, farklı bir son okurduk böylelikle.. Yitip gitmesine tanıklık etmezdik.. En nihayetinde savrulup durdu çünkü. Hayır diyemediği, kendi olamadığı bir çok insan ilişkisinde daha da kayboldu.. Kendini öteki hisseden insanların seveceğini düşündüğüm bir kitap.. Çok depresif bir dönemdeyseniz tavsiye etmiyorum ama. İnsan psikolojisine ağır gelebilir zira. Ben son sayfalara kadar ümidimi koruyarak merakla okudum. Japon Edebiyatını ve ‘Ben Roman’ türünü sevenlere naçizane tavsiye..
··
77 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.