Bugün neredeyse iki haftadır elimde süründürdüğüm Jorge Amado adlı yazardan Kum Kaptanları’nı bitirdim. Kitaba başlarken bu tür şeyleri okumaya alışkın olduğumu ve yüksek ihtimalle yarısına kadar geldiğimde can sıkıntısından kitabı bir daha okumaya dönmeyeceğimi bile bile rafa kaldıracağımı sanıyordum ancak kurgu basit ve sıcak ilerleyişi ile beni içine çekip yersiz ön yargımı darmaduman etti. Kitabın son 50 sayfasında gözlerimin dolduğunu hissettim. Ardından acaba bu ağlama hissiyatı neyden kaynaklandı diye sorguladım ve şu sonuca vardım: Bir şeylere veda etmenin ve etrafımda olmalarına alıştığım insanlarımdan uzaklaşmanın hissettireceği üzüntüyü hissettirdi bana. O sokak çocuklarının bir bir depodan ayrılışını ve en sonda liderlerinin de gidişini okurken sanki ben de bir şeylere veda etmişim gibi hissettim. Kitaplar sanırım en çok da bu yüzden güzel çünkü hayatımın ileriki yıllarında bambaşka bir kimliğe bürünmek ve hayalini kurduğum yaşantıyı yaşamak için ben de bir şeylere veda edeceğim. En çok da çocukluk denen o sihirli vakti birlikte geçirdiğim insanlarıma. Bu veda Kum Kaptanları’ndaki gibi hem bencilce, hem gerekli hem de iki tarafın da iyiliği için olacak.
Bana bu düşünceleri kazandırdığı ve gelecek seneden itibaren hayatımda gerçekleştirmek zorunda kalacağım şeyleri bana göstererek bir nevi onlar karşısında hissedeceğim hislerin provasını yapma imkanını verdiği için bu kitaba ve yazara minnettarım. İyi ki bir rafa kaldırmamış ve okumaya devam etmişim :)
·
146 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.