Tezer Özlü’yle ilk kez bu kitabı aracılığıyla tanıştım.
Bir alıntı sayesinde dikkatimi çekmişti ve o andan itibaren içeriğinin karamsar olacağını az çok tahmin ediyordum. Ama karamsarlık bir yana oldukça rahatsız edici bir deneyimdi benim için. Kitap klasik anlamda bir olay örgüsüne sahip değil. Sayfalar ilerledikçe kendimi sanki eski bir fotoğraf albümüne bakıyor gibi hissettim. Her sayfa bir anıya ve her satır geçmişin bastırılamayan bir yankısına ağırlıyor bizi. Çocuklukta açılmış yaralar, büyüdükçe derinleşen kaos, ölüm düşüncesi, yalnızlık ve içsel bir hesaplaşma. Kendimi durmadan beni içine çeken bir girdabın içinde hissettim. Benim okuma zevkime çok hitap etmedi.
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.