Dostoyevski, Ölüler Evinden Anılar boyunca okuru şu temel gerçekle yüzleştirir: En ağır suçlarla anılan, toplumdan dışlanmış insanların bile içinde derin bir iç dünya saklı olabilir. Soğuk taş duvarların ardında yalnızca öfke ve karanlık yoktur; bazen bir gülümseme, bir pişmanlık, beklenmedik bir merhamet kıvılcımı da vardır. Dostoyevski bize şunu hatırlatır: İnsan ruhu, siyah ya da beyaz değildir; en karanlık köşelerden bile bir ışık sızabilir içeri. (Tabii canice masum çocukları hayattan koparanlar, bu değerlendirme dışında)