Merhabalar sevgili kitap tutkunları, nasılsınız?
Bugün size çok sevdiğim yazardan, edebi bir hücrenin içine davet ediyorum. Ancak bu hücre bir duvar değil, bir iç dünya. 
Gizem Canver ’in kalemiyle hayat bulan, #hücre romanı, yalnızca bir karakterin değil, hepimizin kendi içimize kapanarak aradığımız anlamların hikayesini anlatıyor.
Yıllardır bir hücrede tutulan saf ve hayalperest Emrah var. Oyuncu olma hayaliyle yaşayan bu karakter, Mehtap ile tesadüfi karşılaşmasında kendini hem geçmişine hem de duygularının derinliklerine doğru sürüklenmiş buluyor. Zilan’la kurduğu yakın dostluk ise, okurun ruhuna dokunan en gerçek ilişkilerden biri olarak öne çıkıyor.
Emrah, saflığıyla değil, hayallerine rağmen inadıyla hatırlanacak biri. Oyuncu olmak isteyen, ama bu arzuyu yüksek sesle bile söyleyemeyen bir karakter. Zilan, bir dost gibi görünürken aslında okuyucunun iç sesine dönüşen bir ruh eşi. Mehtap, çocuklukla gelen bir düş, bir sızı. Melis, belki de romanın karanlık perdesi. Okuyanı provoke eden, içsel çatışmalara sürükleyen bir gölge gibi. Ben en çok kendimi Zilan'a benzettim.
Hikaye kimi zaman heyecanla kıvılcımlanıyor, kimi zaman hüzünle ağırlaşıyor. Betimlemeler iyi anlatım dilinde yer yer şiirsellik, yer yer saf bir çocuk dili hakim. Okurken, bu kitabı sanki iki ayrı kişi yazmış diye düşünebilirsiniz ama belki de bu tam da eserin en güçlü yönü bence edebi derinlikle basitliğin çarpışması misali.
Eğer siz de Emrah gibi hayallerinden geçmeyen biriyseniz ya da Zilan’ın sessiz gücünde kendinizi buluyorsanız, Hücre size yalnızca bir hikâye değil, bir sahne sunuyor. Okumaya cesaretin varsa, o hücrenin kapısı aralanıyor. Tavsiye ederim.
"İnsan, bazen bir hücreye kapanmadan özgürleşemez. Dışarısı kalabalıktır, içerisi kendinle baş başa."
Gizem Canver ’in kalemiyle hayat bulan, #hücre romanı, yalnızca bir karakterin değil, hepimizin kendi içimize kapanarak aradığımız anlamların hikayesini anlatıyor.
Yıllardır bir hücrede tutulan saf ve hayalperest Emrah var. Oyuncu olma hayaliyle yaşayan bu karakter, Mehtap ile tesadüfi karşılaşmasında kendini hem geçmişine hem de duygularının derinliklerine doğru sürüklenmiş buluyor. Zilan’la kurduğu yakın dostluk ise, okurun ruhuna dokunan en gerçek ilişkilerden biri olarak öne çıkıyor.
Emrah, saflığıyla değil, hayallerine rağmen inadıyla hatırlanacak biri. Oyuncu olmak isteyen, ama bu arzuyu yüksek sesle bile söyleyemeyen bir karakter. Zilan, bir dost gibi görünürken aslında okuyucunun iç sesine dönüşen bir ruh eşi. Mehtap, çocuklukla gelen bir düş, bir sızı. Melis, belki de romanın karanlık perdesi. Okuyanı provoke eden, içsel çatışmalara sürükleyen bir gölge gibi. Ben en çok kendimi Zilan'a benzettim.
Hikaye kimi zaman heyecanla kıvılcımlanıyor, kimi zaman hüzünle ağırlaşıyor. Betimlemeler iyi anlatım dilinde yer yer şiirsellik, yer yer saf bir çocuk dili hakim. Okurken, bu kitabı sanki iki ayrı kişi yazmış diye düşünebilirsiniz ama belki de bu tam da eserin en güçlü yönü bence edebi derinlikle basitliğin çarpışması misali.
Eğer siz de Emrah gibi hayallerinden geçmeyen biriyseniz ya da Zilan’ın sessiz gücünde kendinizi buluyorsanız, Hücre size yalnızca bir hikâye değil, bir sahne sunuyor. Okumaya cesaretin varsa, o hücrenin kapısı aralanıyor. Tavsiye ederim.
"İnsan, bazen bir hücreye kapanmadan özgürleşemez. Dışarısı kalabalıktır, içerisi kendinle baş başa."
·
54 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.