Francesco D’Adamo’nun *İsmail’in Hikayesi* adlı kitabı, sadece bir çocuğun değil, binlerce insanın gerçeğini anlatıyor. Her sayfası, umutla korkunun, hayalle mücadelenin iç içe geçtiği bir yolculuk. İsmail henüz 15 yaşında..
Ama taşıdığı yük, okyanuslar kadar derin.
‘’Babam denize gitti ve geri dönmedi. Bizse kıyıya sıkışıp kaldık.” dediği anda, onun büyümek zorunda bırakılmış bir çocuk olduğunu anlıyorsunuz. Kitap boyunca sadece bir göç yolculuğunu değil, bir insanın var olma mücadelesini okuyorsunuz.
İsmail, ailesi için, daha iyi bir gelecek için, adaletsizliğin en çıplak haliyle karşılaşarak yola çıkıyor. Ve şu satırlar çok şey söylüyor:
‘’Deniz bazen kurtuluş gibi görünür, ama çoğu zaman mezar olur.”
Göçmenlik, yoksulluk, denizlerde kaybolan hayatlar… Tüm bu ağır gerçekleri sade ama iç sızlatan bir dille anlatıyor. Kitap boyunca şu cümle aklımda döndü durdu:
‘’Bir ülkeyi ardında bırakmak, kalbini ikiye bölmektir.”
İsmail’in cesareti, insanın en karanlık zamanda bile ışığa yürüme isteğini temsil ediyor. Bu kitap bittiğinde boğazınızda bir düğüm, yüreğinizde bir sızı kalıyor.
Okuyun…
Bir çocuğun gözünden dünyayı yeniden görün.
Çünkü bazı hikâyeler, sadece okunmaz. Hissedilir.
Ve bu onlardan biri..
·
96 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.