“Şu küçücük dünyada herkes inceltilmiş isimsiz herkes yanlış yerde”
- Zülfü Livaneli, huzursuzluk
Bu cümle , Livanelinin aklımda yankılanan ilk tokadı.
Huzursuzluk , sadece zihnimde değil; ruhumun en gizli köşelerinde yankılanıyor.
Livaneli , bu romanda bana ait olma arzumu, yabancılaşmamam ve içimdeki güç öylesine sessiz ama derinden anlattı ki…
Sanki kendi kayıp zamanlarımı unutulmuş anilarimi onun satırlarında tekrar buldum .
Her karakter her iç hesaplaşma bir içsel kırılma anı gibi yüreğimde çınladı . Bu kitapla birlikte melankoli ile yoğrulmuş bir yürüyüşe çıktım. Sessiz çığlıklarım, sayfalar arasında yankılandı. Sonunda anladım ki huzursuzluk da bir yere varmanın yeniden doğurmanın ilk adımı olabilir…
“ merhamet, zulmün merhemi olamaz”.
Bu cümleyle içimde düğümlenen her şey çözüldü bazı yaraların ilacı yok bazı adaletler geç bile kalıyor livaneli meleknazı yaşadığı acı ve direnci öylesine gerçek kılıyor ki..
Ben bir insandım!” demesi, yitip gitmiş kimliklerin yeniden doğuşuna dair en güçlü çığlık gibi
Bu kitapta öğrendim ki huzursuzluk var duyulmamış seslerin yankısı .
Bazen gelmek için bazen gitmek için değil tamamlamak için gerekendir..
·
62 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.