Kimse duymadan…Duygu ve Düşünce
Bazı günahlar gürültüyle işlenir, bazıları ise bir doktorun günlüğünün sararmış sayfaları kadar sessizce…
Doktor Glas'ı okurken o sessizliğin ortağı oldum. Stockholm sokaklarında onunla birlikte yürüdüm, insanları izledim, hayatın akışına tanıklık ettim ama sanki her şeyi bir pencerenin arkasından, buğulu bir camdan seyrettim. Tıpkı onun gibi…
Bu kitap bir olay örgüsünden çok, bir ruhun yavaş yavaş çözülüşünün günlüğü aslında. Hayatı boyunca hep seyirci kalmış, hiç "eyleme" geçmemiş, aşkı bile sadece uzaktan seyretmiş bir adamın, hayatında ilk kez başrolü oynamaya karar vermesinin hikayesi. Ama ne pahasına?
Okurken sürekli kendime şu soruları sordum: Bir insanın hayatı, bir başkasının mutluluğundan daha mı az değerli olabilir? Topluma hiçbir faydası olmadığını düşündüğümüz, hatta tiksindiğimiz bir varlığı ortadan kaldırma fikri, ne zaman bir hakka dönüşür? İyi bir amaç, korkunç bir eylemi temize çekebilir mi? Doktor Glas, bu sorularla kendi vicdanını rahatlatmaya çalışırken, farkında olmadan benim vicdanımı delik deşik etti.
Hele o rüyalar ( 
Sigmund Freud’a selam olsun )... Zihninin en karanlık, en bastırılmış köşelerinde sakladığı her şeyin bir bir su yüzüne çıktığı o anlar... Uyanıkken kurduğu mantık duvarlarının, uykuda nasıl da tuzla buz olduğunu görmek çok sarsıcıydı.
Kitap beni bir okur olmaktan çıkarıp bir sırdaşa, neredeyse bir suç ortağına dönüştürdü . Sayfaları çevirirken Glas'ın omzunun üzerinden bakıp, "Sakın yapma," diye fısıldamak istedim ama aynı zamanda onun çaresizliğini de anlamaya çalıştım.
Sonunda anladığım şey ise şu oldu: Bu bir kurtuluş hikayesi değil. Aksine, yapılan bir seçimin insanı nasıl daha büyük bir yalnızlığa ve boşluğa itebileceğinin kanıtı. Beklenen o büyük tatmin ve huzur gelmiyor. Geriye sadece daha ağır, daha ezici bir sessizlik kalıyor. Cevaplardan çok, rahatsız edici sorularla baş başa bırakıyor bizi. Sanırım iyi bir kitabın en büyük başarısı da bu…(:
Doktor Glas'ı okurken o sessizliğin ortağı oldum. Stockholm sokaklarında onunla birlikte yürüdüm, insanları izledim, hayatın akışına tanıklık ettim ama sanki her şeyi bir pencerenin arkasından, buğulu bir camdan seyrettim. Tıpkı onun gibi…
Bu kitap bir olay örgüsünden çok, bir ruhun yavaş yavaş çözülüşünün günlüğü aslında. Hayatı boyunca hep seyirci kalmış, hiç "eyleme" geçmemiş, aşkı bile sadece uzaktan seyretmiş bir adamın, hayatında ilk kez başrolü oynamaya karar vermesinin hikayesi. Ama ne pahasına?
Okurken sürekli kendime şu soruları sordum: Bir insanın hayatı, bir başkasının mutluluğundan daha mı az değerli olabilir? Topluma hiçbir faydası olmadığını düşündüğümüz, hatta tiksindiğimiz bir varlığı ortadan kaldırma fikri, ne zaman bir hakka dönüşür? İyi bir amaç, korkunç bir eylemi temize çekebilir mi? Doktor Glas, bu sorularla kendi vicdanını rahatlatmaya çalışırken, farkında olmadan benim vicdanımı delik deşik etti.
Hele o rüyalar ( Sigmund Freud’a selam olsun )... Zihninin en karanlık, en bastırılmış köşelerinde sakladığı her şeyin bir bir su yüzüne çıktığı o anlar... Uyanıkken kurduğu mantık duvarlarının, uykuda nasıl da tuzla buz olduğunu görmek çok sarsıcıydı.
Kitap beni bir okur olmaktan çıkarıp bir sırdaşa, neredeyse bir suç ortağına dönüştürdü . Sayfaları çevirirken Glas'ın omzunun üzerinden bakıp, "Sakın yapma," diye fısıldamak istedim ama aynı zamanda onun çaresizliğini de anlamaya çalıştım.
Sonunda anladığım şey ise şu oldu: Bu bir kurtuluş hikayesi değil. Aksine, yapılan bir seçimin insanı nasıl daha büyük bir yalnızlığa ve boşluğa itebileceğinin kanıtı. Beklenen o büyük tatmin ve huzur gelmiyor. Geriye sadece daha ağır, daha ezici bir sessizlik kalıyor. Cevaplardan çok, rahatsız edici sorularla baş başa bırakıyor bizi. Sanırım iyi bir kitabın en büyük başarısı da bu…(:·
705 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
